[Analysis in translation] Lucien van der Walt, 2016, “Πώς ο ιμπεριαλισμός και η μετααποικιακή άρχουσα τάξη καταλήστευσαν την Αφρική: Η ταξική πάλη και η αναρχοκομμουνιστική λύση”

Πώς ο ιμπεριαλισμός και η μετααποικιακή άρχουσα τάξη καταλήστευσαν την Αφρική: Η ταξική πάλη και η αναρχοκομμουνιστική λύση

From the Greek anarchist street paper Apatris, number 34, 2016 here

*This is a translation of Lucien van der Walt, 2015, “How Imperialism and Postcolonial Elites have Plundered Africa: And the Class Struggle, Anarchist-Communist Solution,” Tokologo, numbers 5/6, pp. 17-19, which is here

Citation: Lucien van der Walt, 2016, “Πώς ο ιμπεριαλισμός και η μετααποικιακή άρχουσα τάξη καταλήστευσαν την Αφρική: Η ταξική πάλη και η αναρχοκομμουνιστική λύση,”Apatris, number 34, http://apatris.info/pos-o-iberialiounistiki-lysi/

Κείμενο της Αφροαναρχικής κολεκτίβας του Tokologo (Ν. Αφρική)

Πριν από περίπου πενήντα χρόνια είδαμε την αποξήλωση των περισσοτέρων ευρωπαϊκών αποικιακών αυτοκρατοριών στην Αφρική. Τα «νέα έθνη» που ξεπήδησαν γέννησαν υψηλές ελπίδες – και βέβαια η αλλαγή από την αποικιακή κυριαρχία με το ρατσισμό της, τον εξωτερικό έλεγχο και τις εξορυκτικές οικονομίες υπήρξε ένα βήμα προοδευτικό.

Απογοητεύσεις της Ανεξαρτησίας

Παρόλα αυτά, οι ελπίδες αυτές εξαφανίστηκαν σύντομα. Από πολιτική σκοπιά, τα περισσότερα ανεξάρτητα Αφρικανικά κράτη κινήθηκαν προς τον σχηματισμό δικτατορικών και μονοκομματικών καθεστώτων, συνήθως διοικούμενων από το εθνικιστικό κόμμα, που είχε πάρει την εξουσία τη στιγμή της ανεξαρτησίας – με την πάροδο του χρόνου, ο στρατός έγινε επίσης σημαντικός παράγοντας. Πολλά από αυτά τα καθεστώτα ήταν εξαιρετικά διεφθαρμένα, ακόμη και ληστρικά, και έτσι το χάσμα μεταξύ της ανερχόμενης τοπικής (ιθαγενούς) κυρίαρχης τάξης και των μαζών διευρύνθηκε ακόμα περισσότερο.

Αυτά τα χάσματα δε δημιουργήθηκαν κατά την αποικιακή περίοδο, καθώς πολλές αφρικανικές κοινωνίες ήταν ήδη

Read more of this post

[Analysis in translation] Lucien van der Walt, 2015, “Ενάντια στον ιμπεριαλισμό – Με την εργατική τάξη”

Ενάντια στον ιμπεριαλισμό – Με την εργατική τάξηTrans. of [Statement, 2015] Lucien van der Walt, “With the Working Class, Against Imperialism and Terror Attacks,” which can be found here and here.

Με την εργατική τάξη, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις τρομοκρατικές επιθέσεις

Η πολιτική θα πρέπει να προσεγγιστεί με έναν απλό κανόνα: αποτελεί μια δράση που βοηθά ή βλάπτει τον αγώνα της εργατικής τάξης και των φτωχών για την πλήρη ελευθερία;

Οι στρατηγικές επιλογές καθορίζονται από το ηθικό ή την ηθική. Πιο συγκεκριμένα: μια ηθική με επίκεντρο τον αντι-αυταρχισμό, την αντίθεση στην κυριαρχία, τον αντι-καπιταλισμό, τον αντι-κρατισμό, καθορίζει ποια στρατηγική είναι αποδεκτή. Δεν είναι τα μέσα που δικαιολογούν τους σκοπούς, αλλά οι σκοποι που θέλουμε και που διαμορφώνουν τα μέσα.

Πώς αυτό ισχύει για θέματα όπως ο Δυτικός ιμπεριαλισμός, καθώς και ζητήματα όπως οι πρόσφατες επιθέσεις του ISIS στο Kobane (Rojava), την Βηρυτό (στο Λίβανος) και το Παρίσι (στη Γαλλία); Προφανώς, το να πολεμάς για την ελευθερία της εργατικής τάξης πρέπει να σημαίνει ότι τάσσεσαι και ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι ουσιαστικής σημασίας σ’ αυτόν τον αγώνα.

Δεν έχει σημασία αν ο ιμπεριαλισμός δικαιολογείται ότι προωθεί τη “δημοκρατία” ή την ”ελευθερία”. Έτσι, πρέπει ολοκληρωτικά και άνευ όρων, να αντιταχθούμε στις αντιδραστικές, Δυτικές ιμπεριαλιστικές δράσεις στη “Μέση” Ανατολή. Ο ιμπεριαλισμός είναι ένα μεγάλο κακό, ανεξάρτητα από το αν είναι Δυτικός ή Ανατολικός, αν εξασκείται από μια μεγάλη ή μια μικρή δύναμη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αντιιμπεριαλιστικό κίνημα είναι άξιο υποστήριξης, δικαιολογώντας σπασμωδικλά τη λογική “ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου”.

Το ISIS είναι πραγματικά μια αντι-ιμπεριαλιστική δύναμη (αφήνοντας κατά μέρος αβάσιμες θεωρίες συνωμοσίας), αλλά οι πράξεις και το πρόγραμμά του είναι εντελώς αντιδραστικά, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων στην Rojava εναντίον του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ), στη Βηρυτό και στο Παρίσι εναντίον αμάχων. Οι κύριοι στόχοι του είναι, στην πραγματικότητα, άλλοι λαοί στη «Μέση» Ανατολή, κοσμικοί, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και άλλοι.

Η υποκρισία των Δυτικών Μέσων Ενημέρωσης, τα εγκλήματα του Δυτικού ιμπεριαλισμού και οι διακρίσεις κατά των μεταναστών και των «ξένων», δεν δικαιολογούν την υποστήριξη εκ μέρους της Αριστεράς, ούτε του αντιδραστικού, Δυτικού ιμπεριαλισμού ούτε των αντιδραστικών αντι-ιμπεριαλιστών, ούτε ακόμα την επίδειξη κάποιας συμπάθειας για καμιά ομάδα αντιδραστικών, δυτικών ή ανατολικών. Είναι μια κόλαση με δύο πλευρές. Και οι δύο πλευρές είναι εχθροί μας.

Ο κόσμος δεν αποτελείται μόνο από δύο στρατόπεδα, τις ιμπεριαλιστικές και τις επαναστατικές ελίτ του ”Τρίτου Κόσμου”, υπάρχει και μια τρίτη πλευρά, η εργατική τάξη και η Αριστερά, συμπεριλαμβανομένων και των αναρχικών, και αυτή είναι η δική μας πλευρά.

Η εργατική τάξη και η Αριστερά θα πρέπει να καθοδηγήσουν τους αντι-ιμπεριαλιστικούς αγώνες και να συνεργαστούν με τα προοδευτικά κινήματα, συμπεριλαμβανομένων των προοδευτικών αντι-ιμπεριαλιστών, για να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο, ωθώντας αυτούς τους αγώνες προς τον αναρχικό κομμουνισμό.

Κινήματα όπως το ΡΚΚ, δείχνουν ένα σημαντικό τρόπο αγώνα για την εθνική απελευθέρωση και για ένα ριζοσπαστικό, συμμετοχικό, δημοκρατικό και προοδευτικό πρόγραμμα.

Έτσι, ας προσεγγίσουμε το όλο ζήτημα από την πλευρά της εργατικής τάξης και των φτωχών, και αυτό σημαίνει ότι τασσόμαστε ενάντια σε κάθε καταπίεση και εκμετάλλευση. Από αυτήν την πλευρά, τασσόμενοι ενάντια στον ιμπεριαλισμό άνευ όρων, συμπεριλαμβανομένου οτιδήποτε εξοργίζει το γαλλικό Κράτος, είναι τώρα κάτι το δικαιολογημένο. Αλλά επίσης, τασσόμενοι ενάντια στους αντιδραστικούς αντι-ιμπεριαλιστές με τα αντιδραστικά προγράμματα, και για έναν προοδευτικό αντι-ιμπεριαλισμό, όπως αυτόν του ΡΚΚ στο Rojava. Το ίδιο το ΡΚΚ που έχει επίσης υποστεί επιθέσεις από ISIS.

Σε κάθε χώρα, υπάρχει ένας αγώνας μεταξύ της αντίδρασης και της προόδου, και η δική μας πλευρά είναι με την πρόοδο. Δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε από τις εξάρσεις και τις υφέσεις των αγώνων των εχθρών μας, αλλά πρέπει να χαράξουμε τη δική μας πορεία

*Σχετικός σύνδεσμος http://anarkismo.net/article/28725

**Ελληνική μετάφραση: “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”

[ANALYSIS] +PDF: Lucien van der Walt, 2015, “Imperial Wars, Imperialism and the Losers: A Critique of Certain ‘Labour Aristocracy’ Theories” (Zabalaza: A Journal of Southern African Revolutionary Anarchism)

Lucien van der Walt, 2015, “Imperial Wars, Imperialism and the Losers: A Critique of Certain ‘Labour Aristocracy’ Theories,” Zabalaza: A Journal of Southern African Revolutionary Anarchism, number 14, pp. 26-28.

Also here

pdflogosmallGet the PDF here. Text below.

 

As the 100th anniversary of the outbreak in August 1914 of World War One fades, let us remember that imperialism harms all working class people – including those in imperialist and Western countries, and the white working class.

It is often said that Western workers benefit from imperialism, or imperialist profits, or that welfare in the West is funded by imperialism – but all of these claims fall in the face of realities like World War One (1914-1918). This war – between Germany and Britain and their respective allies – was, at least in part, fought for a re-division of the European-ruled colonies.

Not Their Causes
The fighting, of course, was largely done by the working class – against the working class. Those who insist that Western workers benefit from imperialism should remember the 37 million who died: the 10 million-plus soldiers, 7 million civilians, and 23 million wounded were heavily drawn from the Western working class; the others were drafted in from colonies like Senegal, South Africa and India. This followed a string of wars, including in Southern Africa, from the late 1800s, like the Anglo-Zulu War of 1879, and the Anglo-Boer War (or South African War) of 1899-1902.

It was ordinary people who formed the armies and the victims in all these conflicts; they fought in wars they did not create, driven by mighty empires that ruling classes controlled. The conquered peoples, like the Zulu and Afrikaners, fought for national independence and lost. Their ruling elites, however, made peace with the empires: Read more of this post

[Analysis in translation] Lucien van der Walt, 2015, “Αυτοκρατορικοί πόλεμοι – ιμπεριαλισμός”

Αυτοκρατορικοί πόλεμοι – ιμπεριαλισμός – Μια κριτική στις συγκεκριμένες θεωρίες περί

Trans. of Lucien van der Walt, 2015, “Imperial Wars, Imperialism and the Losers: A Critique of Certain ‘Labour Aristocracy’ Theories,” Zabalaza: A Journal of Southern African Revolutionary Anarchism, number 14, pp. 26-28, which is here.

Ο ιμπεριαλισμός, όπως εκφράζεται είτε από τις μεγάλες Δυτικές δυνάμεις είτε από ανερχόμενες δυνάμεις όπως η Κίνα ή η Ρωσία, είτε, ακόμα και από μικρές περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Νότια Αφρική, δεν ωφελεί την πλειοψηφία των λαών τους. Επίσης, προφανώς, δεν είναι προς όφελος των συμφερόντων των απλών ανθρώπων που υπόκεινται στον ιμπεριαλισμό – αν και οι τοπικές άρχουσες τάξεις βρίσκουν συχνά τρόπους για να φιλοξενήσουν το σύστημα.

Αυτό σημαίνει ότι ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό δεν είναι μια μάχη μεταξύ ενωμένων εθνών ή περιφερειών, όπως ο «Βορράς» ή ο «Νότος», αλλά ένας αγώνας που πρέπει να καθοδηγείται από τις λαϊκές τάξεις, σε όλο τον κόσμο, κατά των αρχουσών ελίτ, σε όλο τον κόσμο. Read more of this post

[Analysis in translation] Lucien van der Walt, 2016, “Bill Andrews ed i Sindacalisti Rivoluzionari in Sud Africa”

Lucien van der Walt, 2016, “Bill Andrews ed i Sindacalisti Rivoluzionari in Sud Africa”
From: http://www.anarkismo.net/article/29211#comment16268

Trans. of Lucien van der Walt, 2016, “Bill Andrews and South Africa’s Revolutionary Syndicalists,” Tokologo: Newsletter del Tokologo African Anarchist Collective, numbers 5/6, p. 24

Oggi, W. H. “Bill” Andrews (1870- 1950) viene solitamente ricordato come fondatore e dirigente del Partito Comunista del Sud Africa (PCSA, oggi SACP). In quel ruolo egli fu segretario del partito, membro dell’Esecutivo dell’Internazionale Comunista, dirigente sindacale sudafricano, visitò l’Unione Sovietica, imputato nel processo ai comunisti che seguì allo sciopero dei minatori neri nel 1946.

Tuttavia, agli inizi, Andrews era stato una figura dirigente nella Lega Socialista Internazionale (ISL) di ispirazione sindacalista rivoluzionaria. Nato nel Regno Unito, Andrews era un metalmeccanico qualificato e proveniva dagli ambienti sindacali. Dopo una breve esperienza parlamentare per il Partito Laburista sudafricano, Andrews aderì insieme ad altri radicali alla ISL rifondata nel 1915.

Nella letteratura del Partito Comunista sudafricano, l’ISL appare di solito come una sorta di esperienza propedeutica al partito, composta da solidi marxisti. In realtà la ISL faceva parte- al pari di molte altre esperienze di sinistra radicale in tutto il mondo- della grande tradizione anarchica: in questo caso del sindacalismo rivoluzionario. La ISL puntava all’unità dei lavoratori, neri e bianchi, in un solo grande sindacato per abbattere il capitalismo e lo Stato, l’oppressione razziale e nazionalista, per mettere i posti di lavoro sotto il controllo diretto dei lavoratori.

Andrews aveva lavorato Read more of this post

[Analysis in translation] Lucien van der Walt, 2015, “Dal Salario di Esistenza al Contropotere della Classe Lavoratrice”

Dal Salario di Esistenza al Contropotere della Classe Lavoratrice

Trans. of Lucien van der Walt, 2015, South African Labour Bulletin, volume 39, number 2, pp 35-39

From here

Pur facendo parte della lotta, il salario di esistenza in sè non dovrebbe esserne il fine, bensì dovrebbe essere collegato alla più ampia lotta della classe lavoratrice per costruire quel contropotere che rovesci l’esistente struttura di potere.

IL SISTEMA SALARIALE
Il sistema salariale è il cuore della subordinazione della classe lavoratrice nel suo senso più ampio: i lavoratori, le loro famiglie, i disoccupati. Non possedendo nè indipendenti mezzi di esistenza -per esempio terreni o macchine produttive- nè potere di governo – per esempio una reale capacità decisionale- la classe lavoratrice è costretta a lavorare per un salario, per poter sopravvivere.

Anche coloro che non hanno un lavoro salariato dipendono, tramite i legami familiari, da coloro che hanno un lavoro dipendente; i disoccupati sono, soprattutto, lavoratori senza lavoro. In questo senso, la classe lavoratrice è composta da “schiavi del salario”: ma diversamente dagli schiavi acquistati dai loro padroni, gli schiavi salariati devono cercarsi i loro padroni a cui vendersi all’ora. Read more of this post

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 73 other followers

%d bloggers like this: